माझ्या कविता

रात सारुनी मार्ग उजळले ऊन कोवळे बाई माथ्यावरती वृक्ष तरूंच्या मुकुट पिवळया रविकिरणांचा पसरीत सोने मुक्त हातांनी सजवीत सृष्टी जाई धुक्यात धूसर डोंगर हिरवे स्वर्ग भासती इथेच बरवे दाट पसरली हिरव्या-पिवळ्या रंग छटांची शाई व्यापित झाडे डोंगरकाया उभी पत्थरासहित लीलया वारा घुमवीत धूपही रोखीत उभी असे वनराई

पडू दे भुरळ मनाला मोहू दे क्षणाक्षणाला.. तुझे मीपण अन माझे नाही आणि कुणाला सख्या रे बावरलेल्या रंग दे या मनाला .. साजणा स्पर्शून जा रे राजसा कणाकणाला सडा हा नक्षत्रांचा लागले मी पणाला .. मला पाकळ्यांत घे ना दूर सारुनी उन्हाला साजणा लिंपून जा रे आतुरल्या या तनाला

देवा जळो ही वासना | दुराविते जी चरणा ||१|| राखावे जी पायापाशी | जेथे पावेन विश्रांती ||२|| देवा करा माझी कीव | भ्याला पापाला हा जीव ||३|| परिसावे जी माझे बळ | पावी चौऱ्यांशी कोल्हाळ ||४|| तुम्ही धरावे जी हाता | कृपा करुनी अनंता ||५|| मणी बहु अपराधी | सांभाळावे कृपानिधी ||६||

अर्पण केले ज्यांनी सुखाला स्वातंत्र्याच्या वेदीवरती प्राण ठेविले ज्यांनी त्यांची जाण चला ठेऊ रक्षण करण्या मातृभूमीचे झिजली ज्यांची काया तारुण्य उधळले ज्यांनी त्यांचे भान चला ठेऊ स्वातंत्र्याचा तरुवर ज्यांनी रक्तसिंचने जपला आयुष्य वेचिले ज्यांनी त्यांचे गुण चला गाऊ लौकिक राखण्या देशाचा लौकिक आपला सांडला देह समर्पिला ज्यांनी त्यांचा मान चला ठेऊ   स्वातंत्र्याचा विचार आणि विचाराच्या स्वातंत्र्याची बीजे पेरली ज्यांनी त्यांचे वाण हाती घेऊ

मज जाणवावे जे असे ते जाणिवेपल्याडले जेथ शब्दा नाद स्पर्श श्वास अन गंधाळले मज नेणिवेचा विसर नको अन जाणिवेची जाण हवी ऐहीकाची शाश्वताला जोडणारी नाळ हवी चिदाकारले चित्त हवे मज गलबलणारे मनही हवे विशुद्ध चैतन्याच्या बागा अवनीवरती मनू नवे सोंगाडी मी होऊ कसा अन मुखवट्यात मी राहू कसा सोंगाची मज सवय नको रे ओळख मजला मीच असा उरात कोरड नको उमाळे हृदयाहृदयी बंध हवे प्रेम विशुद्ध, नको आसक्ती आनंदाचे मार्ग नवे