माझ्या कविता

मन घोंघावता वारा मन सागरी किनारा मन बरसत्या धारा मन पिंपळपानुली मन सूर्य तळपता मन वृक्ष उन्मळता मन कोंब उगवता मन पिंपळपानुली मन मृगजळावानी मन अळवाचं पाणी मन लवली पापणी मन पिंपळपानुली मन पाणी डहुळतं मन पातं थरारत मन वारं भरारतं मन पिंपळपानुली मन पिक तरारलं मन नभी भरारलं मन डोहात डुंबल मन पिंपळपानुली    

उबाऱ्याच्या पांघरुणाची वाट पाहता पहाट झाली लपविता नाही लपली दुनियेपुढे जखम ओली दाटल्या गळ्याचे अश्रू मनास ना आवरले थट्टेच्या दर्यात परी धैर्य नाही सावरले प्रकाशाचे किरण पडता रक्त आणिक साकळले आक्रंदले मन जेव्हा शब्द कटू ते झोंबले अंधाराने सावरले होते उजेडाने झालो ध्वस्त चंद्र मज गोमटा भासे वाटे सूर्य व्हावा अस्त   

जवा बाप घाव घाली ठिणग्या उडती ठिकऱ्या त्याच्या काळ्या छायेमंदी माय भाजते भाकऱ्या माझा बाप काळा काळा त्याची आडदांड छाती करपल्या उन्हामंदी त्याचं दंड चकाकती शीक पडला कितीही अंगी भणाणला ताप चिवट खडक घणाशी झुंज घेई माझा बाप नाही बुक तो शिकला तरी शिकवी आमाला दोघांच्याबी फियासाठी बाप फोडी दगडाला  कष्ट पाहुनिया त्याचं नभी सूर्य झेकांडला तापल्या त्या त्वचेवरी घास आमचा शिजला त्याच्या सर्वांगी निथळं उन्ह घामाचं ते पाणी चरचरं दगडावरी गात नवेलीची गाणी - दामुशक