माझ्या कविता

स्वप्न मारले नभास भिडते प्रचलित या काळोखासाठी गुलाम माझा स्व चालला गहाण अवसानाच्या पाठी ओठी येईना शब्द बिचारा मन गोठवणाऱ्या या वाटा कवितेचा मी गळा कापला नाही जाहला कुणास तोटा स्फुरण पोळून टाका माझे पोटासाठी घास हवे फुल तोडले तरी दु:ख ना देठ जगाया मूळ हवे धूसर मायेचा उबारा अश्रूयुगे मजला भुलविती भरले पात्र लाथाडूनिया घासासाठी ओढीत नेती लुबाडले जे जे मिळाले कोण झोंबतो बधीर मनाला सौंदर्याची तमा न उरली देह भोगतो काळोखाला

पथिका घेई इथे विश्रांती  ||धृ|| ऐन दुपारी कुणा शोधिशी गोधने चरती येथे वनाभिसारी इथेच राघू   मैना भिरभिर फिरते तप्ततापल्या तनामनाच्या मिळेल तुजला शांती मंदसुगंधी मोहर, फुलला गुंजारव भ्रमरांचा कामशरासी अनुकूल वारा झुळकला वसंताचा   स्वयंदुती अन प्रेमचंचला पाणी भरण्या येती 

दयाळा अशी दुर्दशा काय झाली उदारादी ब्रीदे तुझी काय झाली ? जनांती ही कीर्ती की आश्रित तुझा मग रोखण्याची त्वरा काय झाली ? आता कोणीही त्वारे पूजणार नाही ब्रीदा फिरसी कोण भजणार नाही आता दाखले मोज देतील दु:खी तुला अर्चिण्या कोण धजणार नाही

आला सोसाट्याचा वारा धूळ टेकली अंबरा झाडं हालली डूलली नाही पाचोळ्याला थारा ... थरथर झाली काया बुंध्यासहित झाडाची वारा झटून घुसला पानं झाली पाचोळ्याची ... अवजडलेली काया गेली धुळीत माखून ढग भलं थेंबारलं आलं नभात दाटून ... भरकटली पाखरं वाऱ्यासंगं झोकांडली जवा चातकाची तान डोळ्यांतून वोसंडली ...     थयथया नाचं मोरं पीसं वाऱ्यात झोकून सृष्टी न्हाली कोंभावली बुंथ लाजंची फेकून...