प्रेमाचा  वेडा मी 

तुझ्या पहा असा झालो

दरबारही सोडूनी तो

तुझ्या कोठीवरी आलो

परी तुझे प्रेम

निर्धन भिकाऱ्यावरी

हीच सल नांदते

रात्रंदिन मम उरी

कनक घेई कनकांगिनी

घेई रौप्य रूपमती

मनस्विनी माणके तू

हिरे घेई सौख्य रती

धनराशी मजकडे

निर्धनात काय सुख

त्याच्यावर प्रेम करुनी

मिटेल का तुझी भूक

झाकीन ही भूमी

तुझ्या पावलास पावली

अदा कर अदा आता 

जी भिकाऱ्यास दावली