रस्ता ओस पडलेला

शीण पायात दाटलेला

जाळ काढत घुमतोय वारा

सूर्य नभी पेटलेला

दूर दूर चाहूल नाही

माणसाचे ही पाऊल नाही

विसाव्याला सावली नाही

मृगजळाचीही हूल नाही

जीव माझा सुकलेला

खरडत रखडत चाललो मी

दाट उन्हात पाणीच नाही

करपत झिरपत चाललो मी

चटके होते अनवाणी

वारा भरला ज्वाळांनी

प्राणांतील मग त्राणही गेले

जागीच कोसळलो मी

पाणी पाणी दुर्दशा

का झाली या पृथ्वीची

पाण्यासोबत आटून गेली

माया इथल्या मातीची

उष्म्याने देह वेढलेला

श्वास होता बळावलेला

दूर कुठे मरत होता

वृक्ष एक धुळावलेला