Skip to main content
शहरात लाईट नसते तेव्हा
प्यायला नसते पाणी
लाईटवरची उपकरणेही
बंद होते फोनाफोनी

उकाड्याचा त्रास असूनसुद्धा
दारे खिडक्या बंद असतात
कारण बाहेर मच्छर चिलटे
शस्त्रे परजून तयार असतात

कॉईलधुरानी डासांचं
काहीएक वाकडं होत नसतं
म्हणून शॉकची बॅट घेऊन
बॅडमिंटन खेळणं भाग असतं

शहरात लाईट जाते तेव्हा
पोटात उसळतो आगडोंब
लाईट नाही शेगडी बंद
अशाप्रकारे बोंबाबोंब

कधीकधी वाटे मनाला
गड्या आपुली चूल बरी
सुखसोयींनी अधिक माणसे
परावलंबी झाली खरी

लाईटवरचे पाणी जेवण
लाईटवरचा वारा
हे न सुखाचे आयुष्य मनुजा

ही तर सुवर्णकारा  

Comments

Popular posts from this blog

पडू दे भुरळ मनाला मोहू दे क्षणाक्षणाला.. तुझे मीपण अन माझे नाही आणि कुणाला सख्या रे बावरलेल्या रंग दे या मनाला .. साजणा स्पर्शून जा रे राजसा कणाकणाला सडा हा नक्षत्रांचा लागले मी पणाला .. मला पाकळ्यांत घे ना दूर सारुनी उन्हाला साजणा लिंपून जा रे आतुरल्या या तनाला
मज जाणवावे जे असे ते जाणिवेपल्याडले जेथ शब्दा नाद स्पर्श श्वास अन गंधाळले मज नेणिवेचा विसर नको अन जाणिवेची जाण हवी ऐहीकाची शाश्वताला जोडणारी नाळ हवी चिदाकारले चित्त हवे मज गलबलणारे मनही हवे विशुद्ध चैतन्याच्या बागा अवनीवरती मनू नवे सोंगाडी मी होऊ कसा अन मुखवट्यात मी राहू कसा सोंगाची मज सवय नको रे ओळख मजला मीच असा उरात कोरड नको उमाळे हृदयाहृदयी बंध हवे प्रेम विशुद्ध, नको आसक्ती आनंदाचे मार्ग नवे   
अर्पण केले ज्यांनी सुखाला स्वातंत्र्याच्या वेदीवरती प्राण ठेविले ज्यांनी त्यांची जाण चला ठेऊ रक्षण करण्या मातृभूमीचे झिजली ज्यांची काया तारुण्य उधळले ज्यांनी त्यांचे भान चला ठेऊ स्वातंत्र्याचा तरुवर ज्यांनी रक्तसिंचने जपला आयुष्य वेचिले ज्यांनी त्यांचे गुण चला गाऊ लौकिक राखण्या देशाचा लौकिक आपला सांडला देह समर्पिला ज्यांनी त्यांचा मान चला ठेऊ   स्वातंत्र्याचा विचार आणि विचाराच्या स्वातंत्र्याची बीजे पेरली ज्यांनी त्यांचे वाण हाती घेऊ