गर्द वनांत पोपट होता

सौंदर्याच्या मस्तीत

त्रास भुजंगा शांतपणे

जो जीवन होता कंठीत

शीळ घालूनी उंच झुलावे

वाऱ्यावरच्या लहरीवर

खोड्या करुनी सापाच्या

चोच मारी डोक्यावर

भुजंग नव्हता उडता आणिक

झाडावरती चढता

पोपट मुद्दाम त्रास द्यायचा

त्याला येता जाता

एक दिवशी लपून बसला

भुजंग पाण्याखाली

पोपट त्याने झपटून धरला

पाणी प्यायच्या वेळी

वेटाळूनिया भुजंग घाली

जळी पोपटी पिंगा

पिसे पसरली पाण्यावर

दावला चांगला इंगा