बंदुकीच्या फैरी झडल्या

आकांक्षा विझल्या

खुडल्या गेल्या फुलण्याआधी

कोमल नाजूक कळ्या

पत्थरांशी टक्कर टाळून

इवले फोडले उर

चुरगाळून ती स्वप्ने इवली

म्हटले आम्ही शूर

वाटली स्वप्न वसतिस्थाने

डोक्यात घातल्या गोळ्या

खदाखदा ते हसले ऐकून

आर्त इवल्या किंकाळ्या

किलबिलाट ते स्वर पालटले

जीवघेण्या किंकाळ्यांत

इवले कोमल देह पडले

रक्तरुधिराच्या थारोळ्यात

कशाचा परिपाक होता

नाही आम्हा स्वारस्य

दु:ख आम्हा मिटल्याचे

या जगताचे भविष्य