पाकळ्यांचे पंख लेउनी

उनाड उडती रानपऱ्या

खळखळ झऱ्यापरी हासती

फिरती जंगल डोंगर दऱ्या

रुक्ष वल्ली घन माजली

दाट गुंतली परस्परी

प्रसन्न पिवळे स्पर्शे ना

सूर्यकिरणही भूमीवरी

मनुष्याचा वावर नव्हता

नव्हते कसले प्रदूषण

दैवी पहा ती भूमी होती

होते सौम्य भाषण

शिष्ट नव्हते बोलणे की

भ्रष्ट नव्हते वागणे

इच्छिले ते सर्वही होते

नव्हते काही मागणे

झाली कत्तल बेसुमार

त्यांच्या वसतिस्थानाची

सिमेंटची जंगले उभी

झाली वर्दळ वाहनांची

तिथेच हासत शेवटी त्यांनी

कवटाळले मरण

मनुष्याने रचले पहा

रानपऱ्यांचे सरण