Skip to main content

गीत लिहाया घेतले
मी शब्द फासे फेकले
मनासारखे दान घेत
मी चित्र पटावर रेखिले

कधी काटशह केला  
विरोधाभास अन मी साधिला
कधी अर्थाचा वारू झुलवूनी
शब्दपदाती मारिला

कधी जनाची कधी मनाची
अवस्था मी मांडली
भल्या भाट झालो
कधी लोकलज्जा सांडली

कधी शब्दांना लावले
अर्थ मीच ओकायला
कधी भलामण केली त्यांची
प्रसन्न मजवरी व्हावयाला

शब्दांना कधी फुटले कोंब
तेज फाकले आगळे
कवी त्याच्या भावना
कणसूर नाही वेगळे






Comments

Popular posts from this blog

आला सोसाट्याचा वारा धूळ टेकली अंबरा झाडं हालली डूलली नाही पाचोळ्याला थारा ... थरथर झाली काया बुंध्यासहित झाडाची वारा झटून घुसला पानं झाली पाचोळ्याची ... अवजडलेली काया गेली धुळीत माखून ढग भलं थेंबारलं आलं नभात दाटून ... भरकटली पाखरं वाऱ्यासंगं झोकांडली जवा चातकाची तान डोळ्यांतून वोसंडली ...     थयथया नाचं मोरं पीसं वाऱ्यात झोकून सृष्टी न्हाली कोंभावली बुंथ लाजंची फेकून...  
पडू दे भुरळ मनाला मोहू दे क्षणाक्षणाला.. तुझे मीपण अन माझे नाही आणि कुणाला सख्या रे बावरलेल्या रंग दे या मनाला .. साजणा स्पर्शून जा रे राजसा कणाकणाला सडा हा नक्षत्रांचा लागले मी पणाला .. मला पाकळ्यांत घे ना दूर सारुनी उन्हाला साजणा लिंपून जा रे आतुरल्या या तनाला
पथिका घेई इथे विश्रांती  ||धृ|| ऐन दुपारी कुणा शोधिशी गोधने चरती येथे वनाभिसारी इथेच राघू   मैना भिरभिर फिरते तप्ततापल्या तनामनाच्या मिळेल तुजला शांती मंदसुगंधी मोहर, फुलला गुंजारव भ्रमरांचा कामशरासी अनुकूल वारा झुळकला वसंताचा   स्वयंदुती अन प्रेमचंचला पाणी भरण्या येती