Skip to main content

कुठे सूरफाट्याची बेभान मस्ती

कुठे उंडगा खेळ चेंडूफळीचा

कुठे दांडगा दांडू पळवून रानी

घेई जीव त्या इवल्याश्या विटीचा



कुठे रंगढंगी फुले तेरड्याची

तिळाची जुईची आणि डेलियाची

कुठे तुळशीच्या विवाहाप्रसंगी

नटे इवलीशी वधू ही रवीची      
 


कुठे रानमेवा हाती चिंच बोरे

कुठे दाट रानात हुंदाडणे

कधी मोरपिसे करावीत गोळा

कधी गार डोहातले पोहणे



कधी सांजवेळी निनावी खुणांचा

उमाळा मनातून दाटून येतो

कुठे मिणमिणता दिवाही जीवाला

पुन्हा बाल्यकाळात ओढून नेतो



उन्हाळी जरी शुष्क झाडे तरीही

बहरतो तया खालचा एक वाफा

अजूनही आठवणीत माझ्या

रडतो मुक्यानेचं परसात चाफा




Comments

Popular posts from this blog

पडू दे भुरळ मनाला मोहू दे क्षणाक्षणाला.. तुझे मीपण अन माझे नाही आणि कुणाला सख्या रे बावरलेल्या रंग दे या मनाला .. साजणा स्पर्शून जा रे राजसा कणाकणाला सडा हा नक्षत्रांचा लागले मी पणाला .. मला पाकळ्यांत घे ना दूर सारुनी उन्हाला साजणा लिंपून जा रे आतुरल्या या तनाला
मज जाणवावे जे असे ते जाणिवेपल्याडले जेथ शब्दा नाद स्पर्श श्वास अन गंधाळले मज नेणिवेचा विसर नको अन जाणिवेची जाण हवी ऐहीकाची शाश्वताला जोडणारी नाळ हवी चिदाकारले चित्त हवे मज गलबलणारे मनही हवे विशुद्ध चैतन्याच्या बागा अवनीवरती मनू नवे सोंगाडी मी होऊ कसा अन मुखवट्यात मी राहू कसा सोंगाची मज सवय नको रे ओळख मजला मीच असा उरात कोरड नको उमाळे हृदयाहृदयी बंध हवे प्रेम विशुद्ध, नको आसक्ती आनंदाचे मार्ग नवे   
अर्पण केले ज्यांनी सुखाला स्वातंत्र्याच्या वेदीवरती प्राण ठेविले ज्यांनी त्यांची जाण चला ठेऊ रक्षण करण्या मातृभूमीचे झिजली ज्यांची काया तारुण्य उधळले ज्यांनी त्यांचे भान चला ठेऊ स्वातंत्र्याचा तरुवर ज्यांनी रक्तसिंचने जपला आयुष्य वेचिले ज्यांनी त्यांचे गुण चला गाऊ लौकिक राखण्या देशाचा लौकिक आपला सांडला देह समर्पिला ज्यांनी त्यांचा मान चला ठेऊ   स्वातंत्र्याचा विचार आणि विचाराच्या स्वातंत्र्याची बीजे पेरली ज्यांनी त्यांचे वाण हाती घेऊ