Skip to main content

नजरेस नजर ना दिली कधी
गुपित उघडे पडले असते
डोळ्यात पाहुनी माझ्या तुजला
प्रेम चोरटे कळले असते

घोकिलेही ना कधी मी
रोखिले ना शब्द तुझे
खुलू न दिल्या भावना मी
बाळगले ते गोड ओझे

कळले तुज की ना कळले ते
मजला माहित नाही
मुकेच होते प्रेम बापडे
कधी बोलले नाही

वाऱ्याने फडफडती पाने
शांतपणे मी वाचत होतो
प्रत्येक क्षणी तुज फुलताना
मी आस लावूनी पाहत होतो

फुलपाखरू रंगफुलांवर
बसलेले मी निरखत होतो
उडल्यानंतर त्याच्या मागे

सैरभैर मी धावत होतो

Comments

Popular posts from this blog

आला सोसाट्याचा वारा धूळ टेकली अंबरा झाडं हालली डूलली नाही पाचोळ्याला थारा ... थरथर झाली काया बुंध्यासहित झाडाची वारा झटून घुसला पानं झाली पाचोळ्याची ... अवजडलेली काया गेली धुळीत माखून ढग भलं थेंबारलं आलं नभात दाटून ... भरकटली पाखरं वाऱ्यासंगं झोकांडली जवा चातकाची तान डोळ्यांतून वोसंडली ...     थयथया नाचं मोरं पीसं वाऱ्यात झोकून सृष्टी न्हाली कोंभावली बुंथ लाजंची फेकून...  
पडू दे भुरळ मनाला मोहू दे क्षणाक्षणाला.. तुझे मीपण अन माझे नाही आणि कुणाला सख्या रे बावरलेल्या रंग दे या मनाला .. साजणा स्पर्शून जा रे राजसा कणाकणाला सडा हा नक्षत्रांचा लागले मी पणाला .. मला पाकळ्यांत घे ना दूर सारुनी उन्हाला साजणा लिंपून जा रे आतुरल्या या तनाला
पथिका घेई इथे विश्रांती  ||धृ|| ऐन दुपारी कुणा शोधिशी गोधने चरती येथे वनाभिसारी इथेच राघू   मैना भिरभिर फिरते तप्ततापल्या तनामनाच्या मिळेल तुजला शांती मंदसुगंधी मोहर, फुलला गुंजारव भ्रमरांचा कामशरासी अनुकूल वारा झुळकला वसंताचा   स्वयंदुती अन प्रेमचंचला पाणी भरण्या येती