तुझं भरलं कपाळं
माझं वशाड मोकळं
माझं केसं बांधलेलं
तुझं मोकळंढाकळं
तुझ्या कानात बोलका
पती देई आणाभाका
माझ्या हातावं उरल्या
काळ्या नियतीच्या रेखा
काय हवे नको मनी
सांगशील त्याच्या कानी
मला सोडूनीया गेला
माझ्या कुंकवाचा धनी
ज्याने प्रकाश दावला
तोचं सूर्य मावळला
सुखी संसाराचा त्यानं
डाव अर्ध्यावं सोडला
होती सुखाची जी गाणी
झाली दुःखाची विराणी
प्रतिमा उराव्यात परी
उरू नये आठवणी
Comments
Post a Comment