काजळकाळा डोह काळा

रडतो रात्री भयाण सूर

सुवासिनीची कधी किंकाळी

खोल उमटे दूर दूर

डोहाचे त्या काळे पाणी

पिळवटलेली काळीजे

ताशीव दगडात साठले

मनावरचे ओले ओझे

कधी पेटत्या ज्वालांतूनी

विवाहितेचा पदर जळे

निष्पाप नयनी कधी

मुसमुसता अश्रू ढळे

साकळलेल्या रक्तावरी

जीर्ण लोंबे कातडे

अर्भकाच्या देही उरली

चघळायाची शुभ्र हाडे

अपरात्री केकाटती

किंकाळ्या भेसूर काळ्या

टळटळीत उन्हात उडती

तान्हेल्या पाकोळ्या