उबाऱ्याच्या पांघरुणाची

वाट पाहता पहाट झाली

लपविता नाही लपली

दुनियेपुढे जखम ओली

दाटल्या गळ्याचे अश्रू

मनास ना आवरले

थट्टेच्या दर्यात परी

धैर्य नाही सावरले

प्रकाशाचे किरण पडता

रक्त आणिक साकळले

आक्रंदले मन जेव्हा

शब्द कटू ते झोंबले

अंधाराने सावरले होते

उजेडाने झालो ध्वस्त

चंद्र मज गोमटा भासे

वाटे सूर्य व्हावा अस्त