Skip to main content
दगड पळवणाऱ्यांची
झाली तुफान गर्दी
तो बुरुज देत होता
आज शेवटची वर्दी

अपेक्षा होती बुरुजाला
सावरणाऱ्या हातांची
कारण तिथे कमी नव्हती
पराक्रमाच्या बातांची

रक्ताचाच करून गिलावा
श्रमले होते कित्येक मावळे
त्या बुरुजाला थडगे ठरवून
लाळ गाळीती कित्येक कावळे

एक एक दगड पळवून तुम्ही
नका ढासळवू आम्हाला
पारतंत्र्यातल्या वेदना
नसती ठावूक तुम्हाला

एक एक करून सारे दगड
पळवून नेती कोडगे
स्मारक तोडून पर्यायाने

बांधती आपले थडगे 

Comments

Popular posts from this blog

आला सोसाट्याचा वारा धूळ टेकली अंबरा झाडं हालली डूलली नाही पाचोळ्याला थारा ... थरथर झाली काया बुंध्यासहित झाडाची वारा झटून घुसला पानं झाली पाचोळ्याची ... अवजडलेली काया गेली धुळीत माखून ढग भलं थेंबारलं आलं नभात दाटून ... भरकटली पाखरं वाऱ्यासंगं झोकांडली जवा चातकाची तान डोळ्यांतून वोसंडली ...     थयथया नाचं मोरं पीसं वाऱ्यात झोकून सृष्टी न्हाली कोंभावली बुंथ लाजंची फेकून...  
पडू दे भुरळ मनाला मोहू दे क्षणाक्षणाला.. तुझे मीपण अन माझे नाही आणि कुणाला सख्या रे बावरलेल्या रंग दे या मनाला .. साजणा स्पर्शून जा रे राजसा कणाकणाला सडा हा नक्षत्रांचा लागले मी पणाला .. मला पाकळ्यांत घे ना दूर सारुनी उन्हाला साजणा लिंपून जा रे आतुरल्या या तनाला
पथिका घेई इथे विश्रांती  ||धृ|| ऐन दुपारी कुणा शोधिशी गोधने चरती येथे वनाभिसारी इथेच राघू   मैना भिरभिर फिरते तप्ततापल्या तनामनाच्या मिळेल तुजला शांती मंदसुगंधी मोहर, फुलला गुंजारव भ्रमरांचा कामशरासी अनुकूल वारा झुळकला वसंताचा   स्वयंदुती अन प्रेमचंचला पाणी भरण्या येती