Skip to main content

साप निघाले साप निघाले
जमीन त्यांनी धोपटली
डोकी गेली फुटून तरीही
बुद्धी नाही वापरली

पर्वताइतकी सुजून झाली
मोठी त्यांची करंगळी
सूज कमी कराया त्यांनी
पूजा व्रते आरंभली

हविभाग तो सेवायाला
जमली हावरट तोंडे
घास उतरवुनी गळी
त्याच्या मानेत बांधले धोंडे

इप्सित साध्य करण्या त्याने
अश्वमेधही केला
झापड गच्च झाली
घोडा उर फुटुनी मेला


काहीतरी द्याच आता
जेव्हा केला चित्कार
डोळे दाबले त्याचे
त्याला झाला साक्षात्कार



Comments

Popular posts from this blog

आला सोसाट्याचा वारा धूळ टेकली अंबरा झाडं हालली डूलली नाही पाचोळ्याला थारा ... थरथर झाली काया बुंध्यासहित झाडाची वारा झटून घुसला पानं झाली पाचोळ्याची ... अवजडलेली काया गेली धुळीत माखून ढग भलं थेंबारलं आलं नभात दाटून ... भरकटली पाखरं वाऱ्यासंगं झोकांडली जवा चातकाची तान डोळ्यांतून वोसंडली ...     थयथया नाचं मोरं पीसं वाऱ्यात झोकून सृष्टी न्हाली कोंभावली बुंथ लाजंची फेकून...  
पडू दे भुरळ मनाला मोहू दे क्षणाक्षणाला.. तुझे मीपण अन माझे नाही आणि कुणाला सख्या रे बावरलेल्या रंग दे या मनाला .. साजणा स्पर्शून जा रे राजसा कणाकणाला सडा हा नक्षत्रांचा लागले मी पणाला .. मला पाकळ्यांत घे ना दूर सारुनी उन्हाला साजणा लिंपून जा रे आतुरल्या या तनाला
पथिका घेई इथे विश्रांती  ||धृ|| ऐन दुपारी कुणा शोधिशी गोधने चरती येथे वनाभिसारी इथेच राघू   मैना भिरभिर फिरते तप्ततापल्या तनामनाच्या मिळेल तुजला शांती मंदसुगंधी मोहर, फुलला गुंजारव भ्रमरांचा कामशरासी अनुकूल वारा झुळकला वसंताचा   स्वयंदुती अन प्रेमचंचला पाणी भरण्या येती